W ubiegłym tygodniu prezydent Obama opublikował video z życzeniami z okazji Nowruz (perskiego nowego roku). Ten ruch to część szerszej strategii mającej zakomunikować zmianę w amerykańskiej polityce wobec Iranu jak i generalnego tonu amerykańskiej polityki zagranicznej. Życzenia te nie oczarowały jednak Iranu. Duchowy przywódca Ajatollah Ali Chamenei, stwierdził, iż ten gest wcale nie pokazuje żeby USA zmieniło swoje wrogie nastawienie wobec Iranu. Zarządzał on konkretnych działań Waszyngtonu. Ta reakcja jest zrozumiała, gdyż Stany mają całą serię żądań, co do Iranu a ponadto pracowały nad wprowadzeniem sankcji ekonomicznych wobec tego kraju.

Iranowi nie podobają się dwa główne żądania: wstrzymanie programu nuklearnego oraz wstrzymanie zaangażowania w terroryzm. Chodzi głównie o wspieranie Hezbollahu i szyickich frakcji w Iraku. Wstrzymanie sankcji to zbyt mała cena dla Iranu by zaprzestać tych działalności. Co więcej sankcje te nie są zbytnio skuteczne, gdyż ani Rosja ani Chiny nie są zbyt skore do ich przestrzegania.

Choć ze względów ekonomicznych Iran prawie nie pracuje na swoimi urządzeniami nuklearnymi, jednak sam fakt prowadzenia takiego programu daje mu znaczącą przewagę strategiczną. Nauczeni przykładem Korei Północnej, wiedzą, iż samo prowadzenie programu nuklearnego jest ważniejsze niż faktyczne posiadanie broni jądrowej. Taktyka koreańska polega na wytworzeniu niepewności, co do stopnia zaawansowania takiego programu. Iran robi dokładnie to samo, zmieniając ustawicznie ton wypowiedzi na ten temat z agresywnego na pojednawczy. To trzyma USA i Izrael pod ciągłym psychologicznym napięciem.

Zaangażowanie Iranu w Iraku jest również strategicznym celem Persów. Irak stanowi bowiem największe zagrożenie dla państwa irańskiego. Iran potrzebuje gwarancji, iż Irak nigdy mu nie zagrozi, tak samo jak amerykańskie siły tam stacjonujące. Tutaj nie wystarczą obietnice, dlatego Iran chce mieć pewien stopień kontroli na irackim rządem. By to osiągnąć, Iran systematycznie buduje swoje wpływy w tych frakcjach politycznych, które mogą zablokować anty-irańską politykę w Iraku.

Jeśli chodzi o wspieranie Hezbollahu, Hamasu i innych radykalnych grup islamskich, to Iran chce zająć miejsce Al-Kaidy, której „blask” ostatnio przygasł. Wspierając Hezlollah, anty-izraelskie grupy szyickie oraz Hamas (radykalną grupę sunnicką), Iran chce osiągnąć silną pozycje międzynarodową, jako „ambasador” całego radykalnego świata Islamu.

Co więcej, celem Iranu są przyjazne ruchy wobec każdego, kto nie jest sojusznikiem Stanów Zjednoczonych. Ostatnio Iran zaproponował Rosji przystąpienie do OPEC. Gdyby Rosja dołączyła do tego kartelu, znacznie wzmocniłoby to jej relacje z krajami Bliskiego Wschodu takimi jak: Arabia Saudyjska, Katar, Kuwejt i Bahrajn – bliskimi sojusznikami USA. Bliska współpraca z tymi muzułmańskimi krajami dałaby Rosji silną kartę przetargową do działań na Kaukazie. Jednak członkostwo w OPEC może być bronią obosieczną. Gdyby kartel zdecydował o ograniczeniu produkcji ropy, to mogłoby uderzyć w rosyjską gospodarkę. Dotychczas Rosja znacznie korzystała na takich ograniczeniach, będąc poza OPEC. Tak czy inaczej przystąpienie Rosji z pewnością nie jest na liście życzeń waszyngtońskiej administracji.

Jak widać cele USA i Iranu zdecydowanie są dalekie od zbieżności. To, czego chce Teheran od Waszyngtonu, uczyniłoby z Iranu główne mocarstwo w regionie. Tego z kolei boi się jak ognia Ameryka. Dlatego też gest Obamy to raczej zagranie PR-owskie, gdyż trudno sobie wyobrazić by obecnie te kraje mogły dojść do porozumienia.

W Luton podczas parady 2-go batalionu Angielskiego Królewskiego Regimentu, na świeżo przybyłych z Iraku żołnierzy czekała liczna demonstracja muzułmanów, którzy w bezpardonowy sposób obrzucili ich obelgami. W zamieszanie włączyli się również przechodnie, którym nie spodobało się, iż tłum imigrantów lży armię ich kraju. Policją aresztowała dwóch przechodniów broniących honoru armii swojego kraju, natomiast muzułmańskim radykałom pozwoliła kontynuować swój protest.

Jednym z radykałów rozpoznanym podczas tych wydarzeń był Azad Ali, szef Muslim Safety Forum organizacji zlokalizowanej w sławnym East London Mosque w londyńskim Finsbury Park. Świątynia ta była siedzibą radykalnego kleryka Abu Hamzy al-Masri‘ego zanim został aresztowany po interwencji policji, która znalazła tam chemikalia używane przez terrorystów. Ponadto Azad Ali jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych muzułmańskich blogerów w Europie -  Islamic Forum Europe “Between the Lines”.

Luton to swoiste centrum muzułmańskich radykałów na Wyspach. Miasto było siedziba tzw. „fertilizer bombers” (brytyjskiej komórki Al-Kaidy) oskarżonych i skazanych na 95 lat więzienia. Tam też rezydował imam Omar Bakri Muhammad, bardziej znany jako Tottenham Ayatollah obecnie będący na wygnaniu w Libanie (przyznał on właśnie iż jest dumny z protestujących w Luton). Został oskarżony o radykalizowanie brytyjskiej młodzieży w swojej London School of Sharia, w której mimo to nadal wykłada poprzez video-konferencje. Muzułmanom z Luton przewodzi nijaki Anjem Choudary, prawnik i sędzia prawa Szariatu, kontrolujący radykalne grupy w Anglii. Niedawno przedstawił on na łamach Evening Standard swoją wizję Wielkiej Brytanii rządzonej prawem Szariatu, dodał iż „chce ujrzeć flagę Allaha nad siedzibą premiera przy Downing Street”, a wszystkie brytyjskie kobiety w burkach, łamiących prawo Szariatu chce zaś kamienować.

Czy uda mu się zrealizować swoje wizje? Cóż, zajścia w Luton mogą napawać go optymizmem.

Osobiście uważam, że to jeden z najlepszych teledysków, jaki kiedykolwiek nakręcono. Chodzi tu oczywiście o klip do utworu “Sabotage” grupy Beastie Boys.

Tymczasem żołnierze US Army stacjonujący w Iraku pokusili się o nakręcenie własnej wersji tego wideoklipu.