„…są Żydzi, którzy metod nazistowskich używają nie tylko tam, na linii ognia, w Izraelu i Strefie Gazy, ale także tu, w wolnym europejskim kraju” mówi portalowi FREE-MEDIA.pl Peter Fuss. Jego pierwsza indywidualna wystawa w Galerii Nod w Pradze została zdemolowana przez członków praskiej gminy żydowskiej i zamknięta po 30 minutach od otwarcia. Żydzi, którzy pojawili się na wernisażu byli agresywni, niszczyli prace, grozili, że podpalą galerię, szarpali ludzi, którzy przyszli na wystawę, szczuli psem, którego przyprowadzili ze sobą.

„Przyjechałem do wolnego kraju, który ma opinię najbardziej tolerancyjnego i otwartego na różnorodność poglądów, ze wszystkich krajów byłego bloku komunistycznego. Do kraju, w którym w debacie publicznej swobodnie można wyrażać opinie na tematy, które w innych krajach są tematami tabu, jak chociażby prawo do aborcji, stosunek do religii chrześcijańskiej, polityki, czy własnych cech narodowych. Moja wystawa pokazała, gdzie w Czechach przebiega granica wolności wypowiedzi i prawa do krytyki. To smutne” komentuje Peter Fuss.

Wernisaż pt.”Achtung” składał się z obrazów przedstawiających sceny z okupacji. Hitlerowcy mieli jednak na ramionach opaski z Gwiazdą Dawida. Jak mówi artysta: „Gwiazda Dawida stała się symbolem ofiary, cierpienia i prześladowania. Nie dopuszczamy do świadomości, że są miejsca na świecie, gdzie Gwiazda Dawida niesie za sobą zupełnie inne odczucia; że są miejsca, gdzie Gwiazda Dawida odbierana jest jak swastyka. W dużej mierze to pamięć historyczna, pamięć o tragedii narodu żydowskiego i historyczne skojarzenie „Żyd – ofiara”, sprawiają, iż ciężko nam dopuścić do świadomości fakt, że Żydzi w Izraelu od lat stosują rasistowską politykę segregacji i dyskryminacji. Że Żydzi zamykają Palestyńczyków w gettach i enklawach, otaczają ich murem, wyburzają palestyńskie domy, zabraniają swobodnie się poruszać. Ostatnia ofensywa armii izraelskiej na Strefę Gazy trwała trzy tygodnie i pociągnęła za sobą ponad 1400 ofiar narodowości palestyńskiej, w tym ponad 430 dzieci i ponad 100 kobiet. Po stronie izraelskiej zginęło 19 osób, w tym czterech żołnierzy zabitych przez własny ostrzał. Podczas tej ofensywy armia izraelska wielokrotnie naruszała międzynarodowe normy, nie pozwoliła ewakuować rannych cywilów, nie pozwoliła udzielić pomocy rannym, w wyniku czego część z nich zmarła. Ciężko jest pojąć i pogodzić się z faktem, że naród żydowski, który został tak ciężko doświadczony przez hitlerowców, dziś ucieka się do stosowania podobnych metod. I usprawiedliwieniem stosowania tych metod nie może być hasło walki z terroryzmem”.

Kamienica, w której mieści sie galeria Nod i kultowy praski klub Roxy jest wynajmowana od gminy żydowskiej. Właściciele prawdopodobnie uznali, że skoro są właścicielami kamienicy mogą niszczyć i zabrać ze sobą prezentowane na wystawie prace. „Zachowanie przedstawicieli społeczności żydowskiej na wernisażu, było gorzką puentą mojej wystawy. Naziści dzielili sztukę na taką, którą akceptują i na taką, która w ich mniemaniu jest zdegenerowana i nie ma prawa istnieć. To samo zrobili ludzie z praskiej gminy żydowskiej. I zrobili to w sposób, z jakiego dumne byłyby nazistowskie bojówki. Żydzi, którzy pojawili się na wernisażu byli pełni nienawiści i agresji. Niszczyli prace, grozili, że podpalą galerię, szarpali ludzi, którzy przyszli na wystawę, szczuli psem, którego przyprowadzili ze sobą. Naziści w czasie okupacji określali Polaków mianem „Polnische Schweine”, takie same określenia padały z ust tych agresywnych mężczyzn w jarmułkach” mówi Peter Fuss.

Co ciekawe, kiedy (bodajże w Zachęcie) prezentowana była ekspozycja z Papieżem przygniecionym meteorytem nikt jednak nie zdemolował wystawy. Dzieło też było prowokujące, też obrażało uczucia. Aż strach pomyśleć co by się stało gdyby ktoś postąpił tak jak Żydzi w Pradze. Media zgotowałyby mu swoisty pręgierz!

Tutaj zdemolowano wystawę polskiego artysty i.. media korporacyjne milczą. Jedynym miejscem gdzie można było się dowiedzieć na ten temat był portal FREE-MEDIA.pl Można by pomyśłeć że to nieznany artysta. Niestety nie. Kiedy Peter Fuss robił inne wystawy, media mainstreamowe wręcz rozpisywały się o nim: tutaj, tutaj i tutaj i tutaj oraz w wielu innych miejscach. Teraz cisza.

Wśród żołnierzy IDF popularne stały się koszulki promujące zabijanie arabskich kobiet w ciąży, ich dzieci, burzenie meczetów. Na jednej z nich ukazuje palestyńską ciężarną kobietę i hasło: 1 shot  2 kills. Inna w celowniku ma małego chłopca, hasło głosi: the smaller, the harder – im mniejszy, tym trudniej. Na kolejnym znajdziemy martwe palestyńskie dziecko i opłakującą matkę, napis zawiera „poradę” dla niej, iż powinna używać prezerwatyw: Better use Durex.

Jeszcze inna pokazuje wojownika ninja ze sloganem: Won’t chill until I confirm a kill – nie wyluzuje dopóki nie potwierdze zabitego. Odnosi się to do praktyki tzw. confirming the kill, czyli strzału z bliska w głowę ofiary by upewnić sie ze jest martwa. Co ciekawe, oficjele armii Izraela zaprzeczali jakoby takie praktyki miały miejsce. Widocznie były aż tak “nieznane”, że trafiły na koszulki.

Celem ataków są byli więźniowie oskarżani o współpracę z armią izraelską.  Większość ofiar było uprowadzonych z domów, później zmarło lub zostało rannych, lub zostało znalezionych martwych w kostnicy jednego ze szpitali Gazy. Sprawcy tych ataków nie ukrywają się, ale wręcz przeciwnie, zachowują się w niemal ostentacyjny sposób.  Amnesty International zbiera dowody nadużyć prowadzonych w kontekście konfliktu w Strefie Gazy i południowym Izraelu.  “Hamas musi zakończyć kampanię uprowadzeń, umyślnych i bezprawnych zabójstw i tortury”, powiedziała Donatella Rovera z Amnesty International w Izraelu i na okupowanych terytoriach palestyńskich. A oto jak Hamas katuje swoich rodaków w “biały dzień” na ulicy: 

Omer Goldman wolała iść do więzienia niż służyć w izraelskiej armii, mimo iż wcześniej chciała zostać bohaterką swojego narodu, jako córka byłego zastępcy szefa Mossadu. Zmieniła zdanie, gdy zaczęła odwiedzać Zachodni Brzeg i zobaczyła jak są traktowani i w jakich warunkach żyją Palestyńczycy. Następnie zaczęła brać udział w anty-wojennych demonstracjach. W jednej z nich została postrzelona w rękę gumową kulą przez żołnierza własnego kraju. Wtedy zdecydowała, że nigdy nie ubierze munduru IDF.

W dzień poboru stawiła się na miejsce wraz z setką demonstrantów i publicznie odmówiła. Natychmiast trafiła do celi i przed sąd wojskowy. Potem do więzienia, w celi wraz z 40 innymi kobietami. Obecnie Omer jest zwolniona z aresztu z powodów zdrowotnych. Mimo to nie zmieniła swoich przekonań, co kosztowało ją utratą przyjęciół i wrogość ojca a nawet atakami ze strony obcych ludzi.

Na pytanie, dlaczego nadal kontynuuje sprzeciw, Omer Goldman odpowiada: „Bo kiedy okupacja się skończy – za 20 lub 30 lat, mimo iż mam nadzieje, że wcześniej – chcę móc powiedzieć że coś uczyniłam, że nie stałam obojętna wobec niesprawiedliwości… Mój pobyt w więzieniu nie pomógł nawet jednemu Palestyńczykowi, wiem, ale przynajmniej dałam świadectwo swoim przekonaniom, iż przemoc nie jest odpowiedzią”.

Reportaż o Omar można posłuchać tutaj.

Dziś w słonecznej Brugii na rynku natknąłem się na anty-izraelską demonstrację. Protestujący krzyczeli “Israel – terrorist!”. Prawda jak zwykle leży po środku, choć może w tym przypadku troche mniej po środku, zważywszy na różnice w potencjałach militarnych obu stron.